ดาบหน้าทัวร์ตะลุยปูซาน 12 ชม; 4 ชั่วโมงแรก
posted on 27 May 2012 14:43 by kororo in TourSeoulวันอาทิตย์ที่ 29 เมษายน 2555
6:00 น. @ Namsan Guesthouse 3
แก๊งดาบหน้าค่อยๆลุกขึ้นมาจากที่นอนอย่างงัวเงีย
วันนี้เรามีเป้าหมายคือ ไปเยี่ยมพี่อุทัย สหายเก่าของพี่ตาล พี่ไหล พี่แหม่ง พี่นัท ที่เมืองปูซาน
พี่อุทัยเป็นอาจารย์สอนเศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยในปูซาน ทำงานมานานแล้ว แต่ไม่ค่อยที่เพื่อนๆไปแวะเวียนเยี่ยมหา
และที่ดาบหน้าทัวร์ฟอร์มทีมมาเที่ยวเกาหลีใต้ได้ เหตุผลหลักๆก็คือมาเยี่ยมพี่อุทัยนี่แหละ
เดี๊ยนก็ใช้เหตุผลนี้ในการลากิจส่วนตัวเหมือนกัน อิอิ เขียนว่า ไปเยี่ยมญาติ อยู่ๆก็นับพี่อุทัยเป็นลูกพี่ลูกน้องซะเลย
เวลา 6 โมงเช้า office ของนัมซานยังไม่เปิดบริการแจกมาม่าฟรี (ต้องรอ 7:00 น.)
เลยต้องไปหามื้อเช้ากินที่ Seoul station ครั้นจะซื้อนมกล้วยกินก็เกรงใจระบบขับถ่ายตัวเอง
จะซื้อข้าวปั้น พี่โอ๊ตก็บอกว่าเป็นอาหารสิ้นคิดเกินไป พี่โอ๊ต สาวกดาราเกาหลี เธอมีเป้าหมายไว้ในใจแล้ว
Paris Croissant
ร้านขนมปังเบเกอร์รี่ที่เห็นบ่อยๆในซีรีย์เกาหลี (เอ่อ....เดี๊ยนไม่เคยดูค่ะ)
ซื้อขนมปังมากินแต่พอดี แล้วรีบโล่ดขึ้น KTX ภายใน 10 นาที ดีนะที่ชานชาลอยู่ใกล้ๆ
แล้วคุณพี่โอ๊ตเธอก็รู้ทิศทางดีเลิศยังกะเคยมาแล้ว 10 ครั้ง แม่นทั้งชานชาลาและตู้รถไฟ
Korean train express รถไฟหัวจรวดความเร็วสูง ใช้เวลาวิ่งจากโซลไปปูซาน 2 ชั่วโมง 40 นาที ระยะเวลาพอๆกับเชียงใหม่-นครสวรรค์ แต่ระยะทางมันเชียงใหม่-ยะลาชัดๆ โอ้ว....สุดยอดเลยรถไฟเกาหลี (คารวะ)
ก่อนจะนอนหลับอีกยก ขอหม่ำขนมปังหน่อย...
แล้วก็รู้สึกเสียดายสุดสุดสุดสุด
เพราะแป้งขนมปังอร่อยมว้าก~~~~~~~
แป้งพาย แป้งครัวซองอร่อยมาก แซนวิชก็ลำขนาด รู้งี้ซื้อมาเยอะๆก็ดี
KTX วิ่งเข้าวิ่งออกอุโมงค์บ่อยมาก ทำให้เจ็บแปล็บหูบ่อยตาม
ความดันอากาศช่วงเข้าและออกอุโมงค์มันเปลี่ยนเร็วจนหูปรับสภาพไม่ทัน แต่พี่โอ๊ตดูหลับได้อย่างสบายอารมณ์
ส่วนเรากึ่งหลับกึ่งตื่น ดูวิวบ้าง ดูทีวีบ้าง บนรถไฟเขาฉายรายการทีวีประมาณว่าเอาดาราเกาหลีไปเที่ยวต่างประเทศ
ปกติไม่ค่อยดูรายการทีวีเกาหลีนะ แต่พอไม่มีอะไรทำแบบนี้ รายการดาราเกาหลีก็ช่วยให้สดชื่นได้เหมือนกัน
เด็กผู้ชายอะไร หน้าตาน่ารัก ไม่มีหลุดเล้ย~~~
10:30 น. แก๊งดาบหน้าเราก็มาถึงดินแดนเมืองท่าและเมืองเศรษฐกิจสำคัญระดับชาติเกาหลี
ออกประตูมาก็เจอพี่อุทัยมายืนต้อนรับอย่างอบอุ่น
ด้วยความดาบหน้า เราเลยจัดการกางแผนที่วางแผนเที่ยวกันตรงนั้นเลย
มาเที่ยวปูซาน จะไม่ให้เห็นทะเลไม่ได้ ดังนั้น เป้าหมายแรกเราคือ หาดแฮอึนแด หาดที่มีชื่อทึ่สุดในปูซาน
จากที่อยู่ปัจจุบันเรา ต้องนั่งรถไฟใต้ดินไป 10 กว่าสถานีจึงจะไปถึง Haeundae station
ออกจาก Pusan station ก็เจอกับความอลังกาของเจ้าประติมากรรมกลมๆ และจิตอาสาแซะพื้นวันอาทิตย์
คงจะแซะซากบุหนี่ หมากฝรั่ง ขี้เท้า ขี้นก กัน เห็นยกกันมาเป็นครอบครัวเลย ชุมชนน่ารักน่าอยู่จริงๆ
อาคารบ้านเรือนที่ไต่ไล่ขึ้นไปบนเขา ดูแออัดแต่ก็เป็นเอกลักษณ์ดี
รถไฟใต้ดินของปูซาน ก็สามารถใช้ตั๋วขึ้นรถไฟใต้ดินของโซลได้ด้วย แหม...สะดวกจริง บัตรเดียวใช้ได้ทั่วราชอาณาจักร
6:00 น. @ Namsan Guesthouse 3
แก๊งดาบหน้าค่อยๆลุกขึ้นมาจากที่นอนอย่างงัวเงีย
วันนี้เรามีเป้าหมายคือ ไปเยี่ยมพี่อุทัย สหายเก่าของพี่ตาล พี่ไหล พี่แหม่ง พี่นัท ที่เมืองปูซาน
พี่อุทัยเป็นอาจารย์สอนเศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยในปูซาน ทำงานมานานแล้ว แต่ไม่ค่อยที่เพื่อนๆไปแวะเวียนเยี่ยมหา
และที่ดาบหน้าทัวร์ฟอร์มทีมมาเที่ยวเกาหลีใต้ได้ เหตุผลหลักๆก็คือมาเยี่ยมพี่อุทัยนี่แหละ
เดี๊ยนก็ใช้เหตุผลนี้ในการลากิจส่วนตัวเหมือนกัน อิอิ เขียนว่า ไปเยี่ยมญาติ อยู่ๆก็นับพี่อุทัยเป็นลูกพี่ลูกน้องซะเลย
เวลา 6 โมงเช้า office ของนัมซานยังไม่เปิดบริการแจกมาม่าฟรี (ต้องรอ 7:00 น.)
เลยต้องไปหามื้อเช้ากินที่ Seoul station ครั้นจะซื้อนมกล้วยกินก็เกรงใจระบบขับถ่ายตัวเอง
จะซื้อข้าวปั้น พี่โอ๊ตก็บอกว่าเป็นอาหารสิ้นคิดเกินไป พี่โอ๊ต สาวกดาราเกาหลี เธอมีเป้าหมายไว้ในใจแล้ว
Paris Croissant
ร้านขนมปังเบเกอร์รี่ที่เห็นบ่อยๆในซีรีย์เกาหลี (เอ่อ....เดี๊ยนไม่เคยดูค่ะ)
ซื้อขนมปังมากินแต่พอดี แล้วรีบโล่ดขึ้น KTX ภายใน 10 นาที ดีนะที่ชานชาลอยู่ใกล้ๆ
แล้วคุณพี่โอ๊ตเธอก็รู้ทิศทางดีเลิศยังกะเคยมาแล้ว 10 ครั้ง แม่นทั้งชานชาลาและตู้รถไฟ
Korean train express รถไฟหัวจรวดความเร็วสูง ใช้เวลาวิ่งจากโซลไปปูซาน 2 ชั่วโมง 40 นาที ระยะเวลาพอๆกับเชียงใหม่-นครสวรรค์ แต่ระยะทางมันเชียงใหม่-ยะลาชัดๆ โอ้ว....สุดยอดเลยรถไฟเกาหลี (คารวะ)
ก่อนจะนอนหลับอีกยก ขอหม่ำขนมปังหน่อย...
แล้วก็รู้สึกเสียดายสุดสุดสุดสุด
เพราะแป้งขนมปังอร่อยมว้าก~~~~~~~
แป้งพาย แป้งครัวซองอร่อยมาก แซนวิชก็ลำขนาด รู้งี้ซื้อมาเยอะๆก็ดี
KTX วิ่งเข้าวิ่งออกอุโมงค์บ่อยมาก ทำให้เจ็บแปล็บหูบ่อยตาม
ความดันอากาศช่วงเข้าและออกอุโมงค์มันเปลี่ยนเร็วจนหูปรับสภาพไม่ทัน แต่พี่โอ๊ตดูหลับได้อย่างสบายอารมณ์
ส่วนเรากึ่งหลับกึ่งตื่น ดูวิวบ้าง ดูทีวีบ้าง บนรถไฟเขาฉายรายการทีวีประมาณว่าเอาดาราเกาหลีไปเที่ยวต่างประเทศ
ปกติไม่ค่อยดูรายการทีวีเกาหลีนะ แต่พอไม่มีอะไรทำแบบนี้ รายการดาราเกาหลีก็ช่วยให้สดชื่นได้เหมือนกัน
เด็กผู้ชายอะไร หน้าตาน่ารัก ไม่มีหลุดเล้ย~~~
10:30 น. แก๊งดาบหน้าเราก็มาถึงดินแดนเมืองท่าและเมืองเศรษฐกิจสำคัญระดับชาติเกาหลี
ออกประตูมาก็เจอพี่อุทัยมายืนต้อนรับอย่างอบอุ่น
ด้วยความดาบหน้า เราเลยจัดการกางแผนที่วางแผนเที่ยวกันตรงนั้นเลย
มาเที่ยวปูซาน จะไม่ให้เห็นทะเลไม่ได้ ดังนั้น เป้าหมายแรกเราคือ หาดแฮอึนแด หาดที่มีชื่อทึ่สุดในปูซาน
จากที่อยู่ปัจจุบันเรา ต้องนั่งรถไฟใต้ดินไป 10 กว่าสถานีจึงจะไปถึง Haeundae station
ออกจาก Pusan station ก็เจอกับความอลังกาของเจ้าประติมากรรมกลมๆ และจิตอาสาแซะพื้นวันอาทิตย์
คงจะแซะซากบุหนี่ หมากฝรั่ง ขี้เท้า ขี้นก กัน เห็นยกกันมาเป็นครอบครัวเลย ชุมชนน่ารักน่าอยู่จริงๆ
อาคารบ้านเรือนที่ไต่ไล่ขึ้นไปบนเขา ดูแออัดแต่ก็เป็นเอกลักษณ์ดี
รถไฟใต้ดินของปูซาน ก็สามารถใช้ตั๋วขึ้นรถไฟใต้ดินของโซลได้ด้วย แหม...สะดวกจริง บัตรเดียวใช้ได้ทั่วราชอาณาจักร
จริงๆเกาหลีใต้มีป้ายตัวการ์ตูนเยอะนะ มาสคอตเพียบ
พี่อุทัยบอกว่า เป็นวิธีการคลายเครียดอย่างหนึ่งของคนเมืองเกาหลี
ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถไฟใต้ดิน มีลุง saleman มาเสนอขายหน้ากาก (mask) สีสันสดใสแม่บ้านสุดๆ บนรถไฟ
เอ่อ...ง่ายดีเนอะ ไม่ต้องเสียค่าเช่าพื้นที่...แต่ก็น่าสงสารนิดๆ ดูไม่มีคนสนใจที่ลุงแกพูด (ฉันก็ฟังแกไม่รู้เรื่องด้วยแหละ)
นอกจากความใหญ่ยักษ์ของเจ้าหน้ากากปิดหน้าปิดจมูกปิดคาง และสีสดใสแม่บ๊านแม่บ้านแล้ว ก็ไม่เห็นมีอะไรแปลก
ไอ่ที่ดูน่าตื่นตาตื่นใจหน่อยก็คือ มันเป็นหน้ากากที่มีรูเปิดไว้กินน้ำกินปลาแค่นั้นแหละ แต่เอามาขายคนไทยไม่ได้หรอก
แต่ขอโทษ.....มีคนซื้ออ่ะ.....และคนซื้อฉันก็ว่าเป็นแม่บ้านจริงๆด้วย เข้ามาตู้เดียว ขายออกเกือบ 10 ชิ้นได้
แล้วลุง saleman ก็ขนครัวย้ายไปขายตู้โดยสารต่อไป....
คนไทย งง .....เฮ่ย....ขายออกกันง่ายๆยังงี้เลยเรอะ...
11:00 น. เราก็มาถึง Haeundae station วันนี้ฟ้าหลัว ไม่มีแดด ไม่ร้อนมาก เดินสบายๆ
เวลานี้ท้องก็หิวขึ้นมาบ่อยๆ เลยซื้อโอเด้งข้างทางกิน...คุณป้าแกก็ friendly มากถึงแม้ว่าเราจะเป็นต่างชาติ
มีของกินให้เลือกเพียง เราก็อยากลองหลายอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกเกี๊ยวซ่า....(เลือกได้แปลกใหม่มาก =_=)
คุณป้าแกบอกด้วยภาษาเกาหลีว่าให้ยืนกินที่นี้แหละ เอ่อ...ไอ่เราก็ชินกับการซื้อใส่ถุงเนอะ
และคุณป้าเธอก็ถามว่า.....โออิชิ????....
.......โออิชิเดส.....
น่าน~~~~ คนไทยกระแดะเป็นญี่ปุ่น......
แล้วก็เดินหน้าสู่หาดแฮอึนแด
หาดทรายแฮอึนแดเป็นหาดจัดสร้าง เอาทรายที่อื่นมาถมให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจ
ดังนั้น ถ้าเทียบกับหาดทรายเมืองไทยแล้ว หาดที่นี่จะดูไม่ตื่นตาตื่นใจเท่าไหร่ ไม่มีปูลม ปูเสฉวน ซากหอย ซากแมงกะพรุน ซากขยะ ซากปลาตายซาก (เอ๊ะ...หลังๆชักไม่ดีเท่าไหร่เนอะ) แต่เป็นหาดที่สะอาดดี หากวันนี้ฟ้าเปิด ก็จะสามารถมองเห็นเกาะฟุคุโอกะได้เลย
ป้ายห้ามสูบบุหรี่ดูน่ารักน่าชัง
คนเกาหลีสูบบุหรี่จัดมาก คนเหม็นกลิ่นบุหรี่อย่างเราเหนื่อยจมูกสุดๆ
ระหว่างทางเดินหาดแฮอึนแด มีทั้งสวนสาธารณะและอควอเรี่ยมเล็กๆ ใครใคร่อยากเข้าไปชมก็เข้าได้
แต่เรามีอควอเรี่ยมที่น่าตื่นเต้นกว่านี้ที่จะไปดูอยู่แล้ว....รอชมกันต่อไปแล้วกัน
นกกระจาบ....เหรอ....ไม่รู้....แต่พี่โอ๊ตกับพี่ไหลบอกว่าเป็นนกนำโชค...เอ้า...ยกมือไหว้...สาธุ
นวัตกรรมล้างขี้ทรายโดนใช้ลมเป่า
นอกจากเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจแล้ว (แหม...เห็นแล้วอยากปูสาดจกตำส้มกินจริงจริ๊ง) ยังสามารถประกอบอาชีพขุดหาหอยตามโขดหินอีกด้วย
พี่อุทัยบอกว่า ไหนๆก็มาถึงหาดแฮอีนแด ก็ต้องเดินไปชมวิวที่ประภาคารที่สุดหน่อย ที่ปลายหาดปู๊น~~~~~~(อยู่หลังเขาไปอีก)
ปลายหาดมากๆ แบบว่าสุดลูกหูลูกตาเลย ทำยังไงล่ะ.....เดินซิค่ะ....เดินอย่างเดียวงานนี้.....
ครั้งหน้าจะพาไปเดินชมวิวริมทะเลและภูเขาด้วยกันนะ
พี่อุทัยบอกว่า เป็นวิธีการคลายเครียดอย่างหนึ่งของคนเมืองเกาหลี
ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถไฟใต้ดิน มีลุง saleman มาเสนอขายหน้ากาก (mask) สีสันสดใสแม่บ้านสุดๆ บนรถไฟ
เอ่อ...ง่ายดีเนอะ ไม่ต้องเสียค่าเช่าพื้นที่...แต่ก็น่าสงสารนิดๆ ดูไม่มีคนสนใจที่ลุงแกพูด (ฉันก็ฟังแกไม่รู้เรื่องด้วยแหละ)
นอกจากความใหญ่ยักษ์ของเจ้าหน้ากากปิดหน้าปิดจมูกปิดคาง และสีสดใสแม่บ๊านแม่บ้านแล้ว ก็ไม่เห็นมีอะไรแปลก
ไอ่ที่ดูน่าตื่นตาตื่นใจหน่อยก็คือ มันเป็นหน้ากากที่มีรูเปิดไว้กินน้ำกินปลาแค่นั้นแหละ แต่เอามาขายคนไทยไม่ได้หรอก
แต่ขอโทษ.....มีคนซื้ออ่ะ.....และคนซื้อฉันก็ว่าเป็นแม่บ้านจริงๆด้วย เข้ามาตู้เดียว ขายออกเกือบ 10 ชิ้นได้
แล้วลุง saleman ก็ขนครัวย้ายไปขายตู้โดยสารต่อไป....
คนไทย งง .....เฮ่ย....ขายออกกันง่ายๆยังงี้เลยเรอะ...
11:00 น. เราก็มาถึง Haeundae station วันนี้ฟ้าหลัว ไม่มีแดด ไม่ร้อนมาก เดินสบายๆ
เวลานี้ท้องก็หิวขึ้นมาบ่อยๆ เลยซื้อโอเด้งข้างทางกิน...คุณป้าแกก็ friendly มากถึงแม้ว่าเราจะเป็นต่างชาติ
มีของกินให้เลือกเพียง เราก็อยากลองหลายอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกเกี๊ยวซ่า....(เลือกได้แปลกใหม่มาก =_=)
คุณป้าแกบอกด้วยภาษาเกาหลีว่าให้ยืนกินที่นี้แหละ เอ่อ...ไอ่เราก็ชินกับการซื้อใส่ถุงเนอะ
และคุณป้าเธอก็ถามว่า.....โออิชิ????....
.......โออิชิเดส.....
น่าน~~~~ คนไทยกระแดะเป็นญี่ปุ่น......
แล้วก็เดินหน้าสู่หาดแฮอึนแด
หาดทรายแฮอึนแดเป็นหาดจัดสร้าง เอาทรายที่อื่นมาถมให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจ
ดังนั้น ถ้าเทียบกับหาดทรายเมืองไทยแล้ว หาดที่นี่จะดูไม่ตื่นตาตื่นใจเท่าไหร่ ไม่มีปูลม ปูเสฉวน ซากหอย ซากแมงกะพรุน ซากขยะ ซากปลาตายซาก (เอ๊ะ...หลังๆชักไม่ดีเท่าไหร่เนอะ) แต่เป็นหาดที่สะอาดดี หากวันนี้ฟ้าเปิด ก็จะสามารถมองเห็นเกาะฟุคุโอกะได้เลย
ป้ายห้ามสูบบุหรี่ดูน่ารักน่าชัง
คนเกาหลีสูบบุหรี่จัดมาก คนเหม็นกลิ่นบุหรี่อย่างเราเหนื่อยจมูกสุดๆ
ระหว่างทางเดินหาดแฮอึนแด มีทั้งสวนสาธารณะและอควอเรี่ยมเล็กๆ ใครใคร่อยากเข้าไปชมก็เข้าได้
แต่เรามีอควอเรี่ยมที่น่าตื่นเต้นกว่านี้ที่จะไปดูอยู่แล้ว....รอชมกันต่อไปแล้วกัน
นกกระจาบ....เหรอ....ไม่รู้....แต่พี่โอ๊ตกับพี่ไหลบอกว่าเป็นนกนำโชค...เอ้า...ยกมือไหว้...สาธุ
นวัตกรรมล้างขี้ทรายโดนใช้ลมเป่า
นอกจากเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจแล้ว (แหม...เห็นแล้วอยากปูสาดจกตำส้มกินจริงจริ๊ง) ยังสามารถประกอบอาชีพขุดหาหอยตามโขดหินอีกด้วย
พี่อุทัยบอกว่า ไหนๆก็มาถึงหาดแฮอีนแด ก็ต้องเดินไปชมวิวที่ประภาคารที่สุดหน่อย ที่ปลายหาดปู๊น~~~~~~(อยู่หลังเขาไปอีก)
ปลายหาดมากๆ แบบว่าสุดลูกหูลูกตาเลย ทำยังไงล่ะ.....เดินซิค่ะ....เดินอย่างเดียวงานนี้.....
ครั้งหน้าจะพาไปเดินชมวิวริมทะเลและภูเขาด้วยกันนะ