จงทำงานด้วยวิธีอันเลิศ โดยไม่หวังผลอันเลิศ

เหนื่อยค่ะ...
ปวดตา...
ปวดตาแล้วปวดหัว...

ขนาดเมื่อคืนยอมไม่ทำการบ้าน เอาเวลามานอน แล้วไปปั่นงานต่อที่คณะ
โชคดีที่วันนี้อาจารย์ไม่สอนช่วงเช้า เลยมีเวลาค้นและอ่านเปเปอร์ เลยพอเอาตัวรอดในคลาสได้
แต่ตอนเย็นก็ยังปวดหัว ปวดตา เจ็บคอ จิตป่วย ดูอาหมวยแพนด้าแล้วอิจฉาตาร้อน

ช่วงนี้งานเยอะ ทำอะไรก็ไม่ทัน ถึงทำงานทันแต่ทำออกมาไม่ค่อยดี
...ว่าหากเรามีเวลาอีกสักคืน เราคงทำมาได้ดีกว่านี้...พูดกับตัวเองแบบนี้เสมอ
...คืนนี้ เราต้องทำอันนี้ให้เสร็จ แล้วทำนี้นี้นี้ต่อ...สั่ง สัญญา กับตัวเองไว้แล้ว แต่กลับบ้านมาปุ๊บ

...สลบ OTL...

คิดว่า ชีวตการเรียนเราคงหมุนเวียนอยู่แค่นี้
"รับคำถาม ค้นเปเปอร์ ตอบคำถาม มึนงง จบเห่"
มีอยู่แค่นั้นแหละ ไม่ค่อยได้เรื่องอะไรมาก

คิดว่าหลายๆงานสูบพลังชีวิตของเราไปมาก กำลังใจในการเรียนของเราก็เริ่มฝืดขึ้นเรื่อยๆจนบางทีก็หน้ามืดตามัวประคองสติไม่อยู่ ก็จะมีคำถามบั่นทอนกำลังใจผุดขึ้นในหัวว่า..."เรากำลังทำอะไรอยู่เนี่ยะ"...แสดงว่าเกือบเข้าขั้นวิกฤตแล้วมั้งน่ะ

ตอนที่กำลังเดินเรื่อยเปื่อย ไปห้องเภสัชสนเทศ...ว่าจะไปค้นคู่มือวาร์ฟารินมาอ่านเตรียมขึ้นคลินิก
เจอน้องๆปี 3 ทำแลปอยู่พอดี...อยู่กันเต็มห้องเลยทีเดียว เราก็ขอไปค้นข้อมูลสักนิด
พี่ปี 6 ที่คุมแลป แกขอให้เราช่วยคมแลปแทนแกหน่อย เพราะพี่แกมีธุระต่อ

...==...

อือๆ กำลังเบื่อๆ ก็อยู่คุมแลปปี 3 
น้องๆก็ถามอะไรน่ารักน่าเอ็นดูดี
อย่างความหมายของตัวย่อในใบสั่งยา od, prn, EOD, hs
หรือการเปิดหายา cotrimoxazole 
(มันเป็นตัวยาผสมของ SMZ กับ TMP ดังนั้นเปิดหาคำว่า Cotri ใน Drug info ก็ไม่เจอหรอก)

น้องหลายคนถาม...พี่จำได้ไงอ่ะ...

...==...

มันอยู่ในไขสันหลังพี่แล้วล่ะน้อง...

คุมแลปน้องๆแล้ว
ทำให้คิดถึงตัวเองสมัยยังหัดตั้งไข่ เราก็มึนงงสับสนแบบนี้เหมือนกัน
ไม่รู้ว่าผ่านมาได้ไงแฮะ เหมือนตอนอนุบาลที่ท่อง...กขค..รู้ตัวอีกที
อ้าว เราอ่านภาษาไทยเป็นประโยคได้แล้วนี่หว่า...

บางทีเราอาจมองไม่เห็นจุดหมายปลายทางในชีวิตเรา(ซึ่งบางทีชีวิตนี้ เราอาจไม่เจอที่ที่เรียกว่าจุดหมายปลายทางเลยก็ได้) แต่การได้หันกลับไปดูว่า เราเดินออกจากจุดเริ่มต้นมาได้ใกล้ไกลเพียงใดแล้ว...เราว่า...มันเป็นเชื้อไฟที่ดีในการเดินทางต่อไป...น่ะ

สุดท้าย

เราก็หาไอ้คู่มือยาวาร์ฟารินนั่นไม่เจอ
แต่ได้นั่งชิมยาน้ำลดไข้สำหรับเด็กแทน
((อาจารย์ให้ชิมยาน้ำ เป็นรางวัลที่ช่วยคุมแลป))
อยากบอกว่า...

Nurofen รสส้มอร่อยเหมือนกินแยมเลย
ซาร่ารสสตรอร์เบอรี่ กับคาลปอล ก็ถูกลิ้นมาก
((แตกต่างกับยาน้ำที่เราทำกันเองราวฟ้ากับดิน))

คราวหลังซื้อยาน้ำลดไข้สำหรับด็กกินแทนพาราอัดเม็ดดีกว่า =w=...

ปล. น้องปี 3 รุ่นนี้ได้เรียนได้สัมผัสอะไรหลายอย่างที่แตกต่างจากรุ่นเรา ตั้งแต่วิธีการอ่าน chart ผู้ป่วย ฝึกอ่านลายมือแพทย์ของจริง ได้ชิมยาน้ำทุกยี่ห้อ...เราไม่รู้นะว่า รุ่นน้องจะชอบหรือไม่ชอบวิธีการเรียนและทำแลปแบบนี้รึเปล่า...แต่เราคิดว่า...

เด็กรุ่นนี้โชคดีจริงๆ

โอกาสการเรียนรู้ อยู่ใกล้ตัวแค่อ้าปากแล้วกลืนลงคอ แทบจะไม่ต้องเคี้ยวเลย
อ๊ะ...แต่ระวังสำลักนะน้องๆ หึหึหึหึหึหึหึหึหึ =w=+